Ik ben nooit echt een ‘runner’ geweest. Maar precies een jaar geleden droomde ik over hardlopen door de mooiste stad van de wereld: Rotterdam.

Wat leek me dat gaaf, rennen door Rotterdam. Of moet ik zeggen, rennen überhaupt? Al jaren lang doe ik pogingen, maar ik kom steeds niet verder dan het einde van de straat. Hijgend, puffend en zwetend. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik er niet alles aan deed om het wèl te kunnen, al ging het met hardlopen wat minder makkelijk dan anders. Turnsters rennen kort, snel en met techniek.

De weg naar de tien kilometer leek letterlijk mijlenver voor mij.

Een jaar lang vocht ik met elke kilometer. Een jaar lang vroeg ik mezelf vaak af of ik wel in staat was om ooit tien kilometer te rennen. Een jaar lang wilde ik stoppen omdat ik dacht dat ik het toch niet kon. Maar ik bleef doorgaan. Er waren tijden dat ik weken of zelfs maanden niet rende. En waren tijden dat ik elke dag wilde. Ik bleef geloven in mezelf. En daar was ik op 12 april 2015, aan de start van de ¼ marathon. Ready.

FullSizeRender

Tien komma vijfenvijftig kilometer lang heb ik gerend met een glimlach van oor tot oor. Wat een sfeer, wat een beleving en wat een mensen! Ik genoot van elke seconde en mijn benen renden vanzelf. Met support van een trotse vader langs de kant, en een trotse opa in gedachten die vast en zeker vanaf boven heeft meegekeken. Lieve opa, deze is voor jou.

About The Author

Esmee Trouw
Blogger

Fitness en gymnastics junkie, food lover, running en yoga newbie.

2 Responses

  1. Amanda

    Kan het zijn dat er een foutje in zit, het lijkt me logisch dat je die marathon rende in 2015 ipv 2012 omdat je deze blog nu online zet?

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.