Dat gevoel dat je radeloos bent, het allemaal niet meer weet. Het gevoel dat je eindelijk iets kan en bereikt, maar toch ook weer weet dat je levensgevaarlijk bezig bent, en als je doorgaat met dat gene waarmee je jezelf eindelijk kan bewijzen, dat het ook je dood zal zijn…

Dat gevoel dat mensen zich zorgen maken, ze hebben door dat het niet goed gaat en hebben eindelijk aandacht voor je, maar je krijgt de aandacht wel op de verkeerde manier. De moeilijke gesprekken, de tweestrijd, de enge depressieve gedachtes waarin je jezelf niet herkent en waar je zelf van schrikt, de bezorgde gezichten van mensen om je heen, de rare blikken op straat, de reacties, de controle die je eindelijk had die langzaam uit handen wordt genomen omdat je hem duidelijk niet kan dragen, de dreigingen over gevolgen die zullen komen als je zo door gaat, het gevoelloze gevoel, de grootste zorgen die opeens niets meer zijn bij het gevaar dat je jezelf aandoet, een gevecht met jezelf!

celine van noort

Dubbel gevoel
Deze week twee jaar geleden dat ik met ontslag ging, dat ik naar buiten stapte in de frisse lucht, koude wind door m’n haren met een raar gevoel. Een dubbel gevoel, ik had het geflikt! Genezen van anorexia, een ziekte die bijna mijn dood was maar toch ook raar. Want hier, op dit punt en dit moment zou ik een heel deel van de afgelopen drie jaar achter laten.

Alle therapieën, het huilen, het lachen, het spuien, het tot op de bodem ontleden van de raarste en engste gedachtes en het achter mij laten van de engste momenten uit mijn leven. Drie jaar lang was ik bezeten, sporten, zo min mogelijk eten, voedingswaarden vergelijken, manieren vinden om thuis zo min mogelijk te eten zonder dat ze het merkten. Zo snel mogelijk en zo veel mogelijk afvallen en vooral helemaal niets voelen, constant verdoofd door het leven gaan om moeilijke keuzes uit de weg te gaan.

Het ziekenhuis of de kliniek, dat was mijn doel, in ieder geval op het randje van de dood, dan kon iedereen mooi zien dat ik ook wat kon! Ik kon het gewoon niet. Ik kon de verantwoordelijkheid van het leven gewoon niet aan…

 

Nu
Toch nu, twee jaar later ben ik zo dankbaar voor de mensen die ik heb mogen leren kennen, de dingen die ik over mijzelf heb mogen leren en hoe close ik ben geworden met mijn familie. Ik kan zeggen dat ik oprecht geniet van het leven! Heb mijn verhaal mogen delen in de Girlz! en bij bijeenkomsten om zo mensen te inspireren en motiveren!

celine girlz

In de afgelopen twee jaar is het ook niet altijd goed gegaan en heb ik de controle gezocht in zat anderen dingen maar heb er wel weten bovenop te komen zonder professionele hulp en de hele mik mak. En weet je?

 ”IK BEN WEL RETE TROTS OP MEZELF!!!”

Dus ja, het is mogelijk te genezen van een eetstoornis. Ja, het is mogelijk om na een eetstoornis een gezonde levensstijl te kiezen. Ja, het is mogelijk om hierin door te slaan en jezelf te herpakken en ja, het is mogelijk om na al deze shit toch ontzettend gelukkig te leven en te genieten! Damn, wat ben ik nu gelukkig!

celine run

Oo, en die twee jaar therapievrij? Die ga ik nu vieren met een dik stuk OREONUTELLACHEESECAKE!

Liefs, Céline

 

ad.

banner fitchef

About The Author

Jordi Sloots
Founder

Internetgekkie achter Fit Dutchies die leeft op burgers en daarom naar de gym gaat. Ik hoop jullie op een realistische manier te inspireren én te motiveren!

3 Responses

  1. Naomi

    Je bent een topper!! Heel herkenbaar. Hier ook anorexia gehad, alleen daarna nog de andere kant doorgeslagen naar overgewicht. Nu werken aan de gezondste versie en gelukkigste versie van mijzelf. Je bent daarom zeker een voorbeeld!

    Reply
    • Céline

      Ahh wat lief! Dat gebeurd vaker, ik ken er veel die omgeslagen zijn naar een andere eetstoornis! Het gaat om het je uiteindelijk weer oppakken en lekker een levensstijl vinden die bij jou past!
      Liefs!

      Reply
  2. Lorraine

    Wow ik herken mezelf hier zo erg in… maar ik heb nog anorexia en krijg hulp alleen m’n gevoelens zijn heel erg dubbel.. de ene keer wil ik het wel want dan kan en mag ik eindelijk Weer dingen doen want ik mag helemaal niks nu van de arts ik ben nog maar 13 jaar.. en ik weet niet hoe ik het wil gaan redde ik moest dit lezen van m’n psycholoog want dit moet mij helpen en het geeft me wel een beetje zelfvertrouwen maar het word nog een moeilijke tijd, dankjewel zulke mensen als jij zijn nu kijk grote voorbeeld heel erg bedankt!

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.