Vriendenboekjes, ken je ze nog? Iedere week een ander mee naar huis en mama maar pasfoto’s blijven drukken. Mijn lievelingsdier, kleur en band wijzigde frequent en ook mijn beroepskeuze was nogal wispelturig. Wat wil je later worden? Natuurlijk een hele belangrijke keuze waarover nagedacht moet worden, zo tussen het behalen van een veterdiploma door.

Ook tijdens de middelbare school wordt geacht een vroegtijdige keuze te maken die in principe een scala aan opleidingsmogelijkheden uitvlakt. Ik koos voor economie en maatschappij. Ik had namelijk nog steeds geen concreet antwoord op de vraag die waarschijnlijk zo belangrijk is, dat hij je blijft achtervolgen.

Het maakte mij onzeker in de vierde klas nog geen opleiding te hebben uitgekozen, zélfs niet na het meerdere malen invullen van die ellenlange keuzetesten. Waar vervolgens een uitslag uitkwam, die even betrouwbaar is als Astro TV. Überhaupt, een elektronische test die, aan de hand van de meest oppervlakkige en typische vragen, mij een passend advies geeft? Dat kun je toch al niet serieus nemen?

Kwam het mij even goed uit op één tiende punt te zakken voor mijn diploma. Oké, op dat moment was het het einde van de wereld, maar het gaf mij achteraf de ruimte en tijd die ik nodig had om te ontdekken wie ik was en wat ik wilde. En daar stond ik, exact een jaar later. Zo trots als een pauw, inclusief doctoraalmuts. Weliswaar gedragen met een hoofd vol vragen. Want een plan, dat had ik nog steeds niet.

Uiteindelijk heb ik een maand voordat de meeste opleidingen startten, mij halsoverkop ingeschreven voor de studie Communicatie (reclame, media en design) aan Hogeschool Inholland. Lekker breed, kan niet misgaan.Echter vier maanden later, kondigde ik mijn vertrek alweer aan. Vanaf dit moment heb ik gekozen voor zelfontplooiing. Zolang ik niet 100% achter mijn keuze stond, is het trekken aan een dood paard. En laat ik nou net zo gek zijn op deze diertjes.

In de twee opvolgende jaren heb ik tal van banen gehad. Intercedent bij een uitzendbureau, klantenservicemedewerker bij een woningcorporatie en verzekeringsadviseur bij een bank. Tussendoor hier en daar op het strand gehobbeld, in een nachtclub en een kledingwinkel. Een gouden periode voor mijn cv, een zwarte periode voor mij.

Ik heb óntzettend veel geleerd, maar het dagelijks een stukje van jezelf in moeten leveren voor het succes van een ander, is pijnlijk. Weten dat je meer kan, zóveel meer, is nog pijnlijker. Je verandert op den duur in een robot van de organisatie, waarvan jij dacht nooit aan mee te zullen doen. Want daar waar je mee omgaat, word je mee besmet.

Tijdig heb ik dit weten te onderbreken. Ik nam ontslag en besloot mij te richten op een studie. Schrijven, daar ligt mijn hart. Iets waarvan ik, na alle onzekerheid, wél zeker was en waarvan ik mijn beroep wil maken. Nee, móet maken. Want als je datgene doet wat je leuk vindt, hoef je nooit te werken. Win-win!

De sociale druk is groot. Op een leeftijd waarin de hormonen door het lijf gieren, wordt getracht een verstandige keuze te maken die ook bij het inslaan van een andere weg, voldoende moeten zijn. Mij is het niet gelukt en daar ben ik blij om. Ik ben mij bewust van de zelfmaakbaarheid van het leven, rete gemotiveerd omdat ik zélf gekozen heb om weer te gaan studeren én het rugzakje levenservaring komt mij, in alle mogelijke manieren, ten goede. Follow your heart! Fijne dag!

column

 

About The Author

Tess Fluit
Columnist

Hi, ik ben Tess Fluit, 21 jaar oud en studente Media, Informatie & Communicatie (MIC). Daarnaast ben ik trendwatcher, columniste in spé en een basic-goeroe!

5 Responses

  1. Jasmina

    Hey Tes, Wat een heerlijk en spontaan verhaal. Jouw doel gaat zeker lukken. Ik heb er van genoten.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.