Topsportster
Als je mij 10 jaar geleden had verteld dat ik mijn pubertijd in een donkere kamer zou doorbrengen had ik je nooit geloofd. Profwielrenster zou ik worden. Ik moest en zou de nieuwe Leontien van Moorsel worden en de hele wereld rondreizen met mijn fiets. Wielrennen zit in mijn familie en het was niet meer dan logisch dat ik dit ook ging doen en fietste al gauw tussen de top van Nederland. Lange tijd was mijn fiets dan ook mijn grootste liefde, totdat ik op mijn 15e ineens noodgedwongen moest stoppen en niet veel later in een rolstoel belandde. Dit was uiteraard niet de tweewieler die ik voor ogen had..

lauryann assen

Griepje of overtraind?

Het begon tijdens een wielertraining. Het ene moment was ik fanatiek mee aan het sprinten met de groep waar ik mee trainde en het andere moment moest mijn coach mij duwen omdat ik zelf niet meer vooruit kwam. Mijn benen waren compleet verzuurd. Ik snapte er niks van! Teleurgesteld ging ik terug naar huis, hopend dat ik me gauw weer beter zou voelen. Maar dit gebeurde niet en maanden gingen voorbij voordat er meer duidelijkheid was. Wat voelde als een zware griep werd door artsen omschreven als een virusje, overtraind en een burn-out en later ME/CVS. Ondertussen verloor ik niet alleen mijn gezondheid, maar ook steeds meer mensen om mij heen. Sporten en naar school gaan lukte al niet meer. Een pubertijd heb ik nooit gehad. Zeven jaar later zou pas blijken dat dit een misdiagnose was door onoplettendheid van artsen in Nederland.

Jaren in een donkere kamer
Met de diagnoses die ik kreeg kon ik qua behandelingen niet veel kanten op. In Nederland worden het soort klachten die ik had al gauw als psychisch bestempeld en mede daardoor kreeg ik de verkeerde therapie waar ik heel hard van achteruit ging. Rond mijn 17e ging het helemaal fout en lag ik er zo slecht bij dat ik elke dag bang was de volgende dag niet meer te halen. Ik werd steeds zieker en kon bijna geen voeding, licht en geluid meer verdragen. Zelfs tv kijken of simpel op mijn telefoon kijken kon niet. Laat staan berichtjes lezen of bezoek ontvangen. Ik voelde me eenzaam en doodziek. Dit duurde zo’n 2,5 jaar lang. Toch gaf ik de hoop niet op en bleef doorzoeken naar een oorzaak van mijn ziekzijn.

Naar het buitenland
Door zelf veel onderzoek te plegen en te lezen over mijn ziekte kwam ik uiteindelijk bij een arts in België terecht. Na jaren van onbegrip in de Nederlandse ziekenhuizen werd ik eindelijk serieus genomen en er werden tientallen afwijkingen in mijn bloed gevonden die konden verklaren waarom ik me zo ziek voelde. Mijn immuunsysteem werkte bijna niet meer waardoor ik verschillende infecties moest laten behandelen. Dit zou jaren gaan duren. Na een jaar intensieve behandelingen begon ik eindelijk weer een beetje op te knappen en kon ik zelfs weer met de rolstoel naar buiten. Ik wist het zeker: dit is het begin van mijn herstel. Maar eigenlijk had ik nog steeds niet de juiste diagnose.

lauryann ziekenhuis

 

Ziekte van Lyme

De ontzettend lange lijst van symptomen die ik had leken erg op Lyme en toch waren de testen altijd negatief. Pas na zeven jaar werd ik positief bevonden, wederom in het buitenland. Keer op keer is gebleken hoe ver ze in Nederland op medisch gebied achterlopen op andere landen, zowel qua testen als behandeling. Een jarenlange antibiotica-kuur tegen de bacterie had niet veel zin meer.

Als ik dit op mijn 15de direct had gekregen was ik nu waarschijnlijk niet zo ziek geweest en had mijn leven er heel anders uitgezien. Ik was boos en teleurgesteld in de zorg en de artsen in Nederland. Na weer heel veel zelfonderzoek besloot ik op eigen houtje naar Duitsland te gaan om een behandeling te doen waar ze mijn lichaam twee keer zouden verhitten tot 42 graden en mijn immuunsysteem dan in staat zou zijn om de bacterie zelf te doden. Een ontzettend groot en duur risico. Niets werd vergoed.

Ik bleef 3 weken in een kliniek om bij te komen, maar doodziek kwam ik terug in Nederland waar ik nog verder moest gaan met vele infusen. Na een aantal maanden begon ik eindelijk de vooruitgang te zien waar ik zolang op hoopte.

lauryann

Levensstijl veranderen

Tijdens mijn zoektocht naar genezing kwam ik erachter (en ik denk dat dit voor elke chronische ziekte geldt) dat je levensstijl erg belangrijk en zo niet essentieel is voor je herstel. Ik merkte dat ik me beter voelde als ik bepaalde voedingsmiddelen liet staan en eet zoveel mogelijk gluten- en lactose-vrij. Ook eet ik sinds een aantal jaar niets meer uit pakjes en zakjes, vermijdt e-nummers en maak alles zo vers mogelijk. Ik ging me er steeds meer in verdiepen en het werd mijn nieuwe passie om hier anderen mee te helpen. Ik besloot een website te maken, actiever te zijn op instagram en te gaan studeren voor Voedingsdeskundige. Dit hoop ik deze zomer af te maken en ik werk op dit moment aan een nieuwe website.

lauryann transfo
Inspiratie op instagram

Wielrennen is altijd mijn grootste passie geweest en ik kan niet uitleggen hoe het voelt om mijn grootste droom te moeten laten varen door deze slopende ziekte. Toch kan ik nu met trots zeggen dat ik in de loop der jaren iets heb gevonden wat heel dicht in de buurt komt, of misschien uiteindelijk nog wel een grotere passie is geworden: fitness.

Zo’n twee jaar geleden begon ik op instagram steeds meer fitnessaccounts te volgen en ging ik me focussen op het idee dat ik dat ook ooit zou kunnen. Soms zat ik zelfs met sportkleding klaar op de bank, ook al was ik veel te ziek om überhaupt het huis uit te gaan. Diep van binnen wist ik dat de dag ooit zou komen dat ik er wel zou staan. Met voeding was ik al veel bezig en toen het beter met me ging zorgde ik ervoor dat ik wat kon gaan trainen met een fysiotherapeut.

Helaas kreeg ik telkens een terugval. Ik was te fanatiek, wilde misschien wel teveel en te snel en moest na een paar keer soms weer maanden stoppen. Frustrerend! Maar achteraf was ik gewoon nog veel te ziek. Tot afgelopen februari. Voor het eerst sinds 9 jaar kan ik weer langer dan een paar weken volhouden waar ik echt plezier uit haal: trainen! En dat zonder terugvallen.
Chronisch ziek en sporten

Gaan sporten terwijl je lichaam totaal niet fit voelt vond ik in het begin wel lastig. Ik wilde veel meer dan mijn lichaam aankon en voelde me minder als anderen als ik naast me mensen ‘tot het gaatje’ zag gaan. Hoe kon ik het nou ‘sporten’ noemen wat ik aan het doen was? Ik zweette niet eens. En een fitchick? Ik voel me alles behalve fit.

Toch ben ik het nu gaan zien als trainen. Ik werk naar mijn eigen doelen toe en kijk steeds minder naar de gezonde mensen om me heen. Me druk maken om wat zij allemaal aankunnen kan alleen maar frustrerend werken. De realiteit is nou eenmaal dat ik Lyme heb. Ik heb moeten leren om geduld te hebben, blij te zijn met kleinere stapjes en uiteindelijk te leren genieten van de reis naar mijn doelen toe. Ik ben zó intens blij als ik weer naar de sportschool kan zonder terugslagen. En achteraf zo zonde dat ik me altijd focuste op wat ik niet meer kon. Dat fietsen mis ik bijna niet meer, ik wil liften! En kan me geen leven meer zonder voorstellen.

Ik zou mensen die ziek zijn ook graag uit willen dagen en inspireren om hun eigen grenzen op te zoeken. Misschien wil jij ook het liefst iets doen wat niet lukt en blijf je je daarop focussen. Uiteindelijk vind je een manier waarop je toch langzaamaan je doelen bereikt of kun je meer dan je hoopte. Met de juiste begeleiding en aanpassingen moet veel haalbaar zijn, zelfs al ben je chronisch ziek.

lauryann strand

‘’Life isn’t about the destination, it’s about the journey’’

Mijn journey to health kun je volgen op Instagram en binnenkort dus ook via mijn website. Volg ‘@xlauryann’ om op de hoogte te blijven! 🙂

 

About The Author

Jordi Sloots
Founder

Internetgekkie achter Fit Dutchies die leeft op burgers en daarom naar de gym gaat. Ik hoop jullie op een realistische manier te inspireren én te motiveren!

7 Responses

  1. John

    Wat een indrukwekkend verhaal zeg en wat een doorzettingsvermogen Vooral blijven doen wat je leuk vindt.

    Reply
  2. Ellis

    Wauw wat een verhaal meis jeetje maar wat goed om te horen dat beter gaat nu, ik herken me zo in je verhaal. Zelf ben ik ook cronische ziek en weet precies hoe je voelt en zoals je zegt is je levenstijl erg belangrijk.
    Suc6 met alles en je kunt trots op jezelf zijn!!

    Reply
  3. Renate

    Ik heb dit verhaal aandachtig zitten lezen en vooral omdat ik ook chronisch ziek ben. Ik heb vele diagnoses en o.a Fibromyalgie. Ik begin nu alleen te ontdekken dat het misschien toch ook is Lyme zou kunnen zijn. Ik vind dit verhaal dus heel inspirerend en het geeft me ook weer de motivatie om toch door te zetten om het ook weer te proberen om toch een fitgirl te worden en natuurlijk vooral beter te worden! En ik ben ook mee eens dat je levensstijl heel belangrijk is, dat heb ik ook gemerkt sinds ik me jaren geleden ben gaan verdiepen in vooral voeding! Ik ben ieder geval heel blij dat je je verhaal gedeeld hebt, want het inspireert mij heel erg en ik weet nu ook zeker dat ik niet gek ben als mijn test niet volledig positief is (bij mij was die dubieus) en dat ik dus zeker opzoek moet gaan naar een behandeling!

    Reply
  4. #sharing is caring – Kervel & Tijm

    […] of juist zo boeiend dat je vindt dat iedereen die eens moet lezen? Welke is dat dan? De blog van Laury Ann. Zij heeft de ziekte van Lyme en heeft een blog geschreven over hoe zij probeert positief in het […]

    Reply
  5. Patricia

    Ik heb dit verhaal geboeid zitten lezen omdat ik zelf chronisch moe ben. Elke dag is anders en de ene dag voel ik me fitter als de andere dag. Ik heb een te laag vitamine D gehalte wat er ook niet mee helpt en wat ook niet wil stijgen.
    Ik sport minder als dat ik zou willen en ook ik ben geneigd om alleen maar te kijken naar wat ik niet kan.
    De dokter roept altijd dat ik moet kijken naar wat ik wel kan en wat ik al bereikt hebt, ik kan nog gewoon werken en sporten, sociaal leven is soms wat minder en na enige activiteit of werkdag moet ik een aantal uren bijkomen. Maar ik ben ook al 30 kg kwijt. Doordat ik veel tijd doorbreng op de bank of bed volg ook ik een hele hoop fitness gerelateerde blogs en accounts op instagram. Nu jij over voeding begint is dit misschien wel eens iets waar ik misschien wat meer aandacht aan moet en kan besteden.
    Heel veel succes met je doelen, ik weet zeker dat jij ze gaat bereiken.

    Reply
  6. Gezien op het www - Op weg naar...

    […] Van Lymechick naar fitchick Heftig verhaal. Er pas na zeven jaar achter komen dat je de ziekte van lyme onder de leden hebt. En dat je voor de diagnose en behandeling ook nog eens naar het buitenland moet… Zou toch niet mogen? […]

    Reply
  7. Kim

    Respect! Knap hoe je van iets negatiefs iets positief probeert te maken. En het heeft idd geen zin om naar de persoon naast jou te kijken, jouw vooruitgang is voor jezelf het belangrijkst.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.