Van een aantal zaken weet men dat je daar niet mee moet fucken. Liedjes van Michael Jackson, zee-egels, want au… en chocoladetaart. Tegen beter weten in heb ik mezelf afgelopen weekend op glad ijs gewaagd en ja, ik ben er gruwelijk doorheen gezakt. Ik heb het zó verpest!  Sorry Rudolph, voor deze verpaupering van de patisserie, deze verloedering van ‘la revolution culinaire’.  Ik zal nooit meer een gezonde chocoladetaart maken. Nooit meer. Je suis chocoladetaart. 

chocolate-comes-from-cocoa-which-is-a-tree-that-makes-it-a-plant-chocolate-is-salas-363798

Toegegeven, op de foto van één of andere gezonde receptensite zag het er verrukkelijk uit. ‘Cannellini Chocolate Cake’, prijkte er in grote letters boven de  diepbruine cake. ‘Slechts 400 calorieën voor de HELE taart!’, werd mij vervolgens  in TellSell-taal toegeblérd. Op één of andere manier leek deze taart mij ontzettend lekker en ik ben direct naar de winkel gerend om alle ingrediënten te verzamelen. Achteraf moet ik bekennen dat een vaag gevoel van onrust mij besloop toen ik een blik cannellinibonen in mijn mandje legde. Cannellini.. Cannellini.. In mijn hoofd was dat iets met deeg, slagroom en chocola,  maar bonen?  Yolo, dus vol goede moed begon ik thuis aan dit experiment.

 

Ken je deze al van Bodylab!?

bodylab peanut butter

 

Het recept zelf deed geen beroep op mijn kookkunsten, want met een verkapt ‘gooi alle ingrediënten in een blender en erna in een bakvorm’, was ik eigenlijk al klaar. Tip van de dag: stop geen lepel in de blender om alle bonen even aan te drukken wanneer de blender aan staat. Ik heb Robert Kranenborg wel eens horen zeggen dat je altijd moet proeven tijdens het koken, dus gretig haalde ik een vinger door de beslagkom. Er plaste geen engeltje over mijn tong en het vage gevoel van onrust begon zich langzaam te vormen tot  chocoladebruine donderwolken boven mijn toch al kwetsbare humeur. ‘Robert heeft het heus niet altijd bij het rechte eind en  de hitte moet gewoon nog zijn werk doen’ dacht ik wanhopig, terwijl ik het kokosmeel van 7 euro opborg in mijn keukenkastje.

45 minuten was mijn chocoladecreatie klaar en wonderbaarlijk genoeg plakte er niets vast en bleef het allemaal netjes aan elkaar zitten. Ik presenteerde dit op een mooi wit bord, decoreerde er op los met frambozen en 3 korrels poedersuiker (calorieën, you know) en zo trots als een pauw liet ik mijn mes langzaam en weloverwogen door de cake glijden. Wat er daarna gebeurde zal ik nooit vergeten. Een eenzame traan biggelde over mijn wang, terwijl mijn smaakpupillen in alle talen protesteerden. Dit is niet oke. Ben ik nu echt krankzinnig geworden? Heb ik nu echt anderhalf uur in de keuken doorgebracht om een taart te maken van bonen en chocolade met de kinderlijke gedachte dat dit ook echt lekker zou zijn? Vol frustratie kletterde ik de complete taart in de prullenbak, met het aangebroken blik cannellinibonen erachteraan.

img_2890

Toen ik later door de Allerhande bladerde, stond mijn hart even stil. Niet zozeer om de zoete, romige slagroom die overdadig gedrapeerd over een smeuige chocoladetaart lag, maar om het besef waar mijn positieve associatie met het woord ‘cannellini’ vandaan kwam. Snikkend keek ik toe hoe de dikgedrukte letters mij gierend van leedvermaak uitlachte:

“Cannoli Cake”. Cannoli, niet Cannellini.

 

Op zoek naar een trainings -en voedingsschema?

Bekijk nu welke schema’s bij jou passen en ontvang op het 2e item 40% korting!

 

About The Author

Jefta den Dulk

Wannabe fitboy, op zoek naar de ultieme balans tussen lekker eten, gezelligheid, drankjes én een gezonde levensstijl. Ik wil vol overtuiging en enthousiasme voor de meest gezonde, verantwoorde levensstijl kiez.. Wait, is that a burger?

Leave a Reply

Your email address will not be published.