Iedereen heeft zijn eigen verhaal, eigen weg en eigen transformatie. En zo ik ook, maar wel net iets anders dat de meeste hier op FitDutchies.nl.

Zomer 2013, net het hockey seizoen afgesloten bij NMHC Dames 1 met promotie naar de Hoofdklasse. Eindelijk, hier hadden we zo hard voor gewerkt als team en nu mochten we ons na de zomer eindelijk in de Hoofdklasse gaan bewijzen. Eerst stond een vakantie naar Italië met twee vriendinnen op de planning. Natuurlijk genieten van al het moois dat Italië brengt; eten, drinken, zonnen, shoppen. Maar ook zorgen dat ik fit bleef, fitter werd. Kort erna zou immers het hockeyen weer beginnen en ik wilde in topconditie zijn. Om de dag ging ik hardlopen, gevolgd door wat krachtoefeningen en ik lette toch net even wat meer op mijn voeding. Dit wierp zijn vruchten af en ik startte het seizoen fitter dan ooit.

tess hockey

Ik voelde me goed, kreeg complimentjes over dat ik wat was afgevallen (laten we voorop stellen dat ik niet dik of te zwaar was) en voelde me fit op de trainingen. Maar kleine dingen begonnen erin te sluipen, ik werd steeds strenger op wat ik at,  hoeveelheden werden minder en de in mijn ogen ongezonde dingen, zoals alcohol, snoep of fastfood, at ik helemaal niet. De complimentjes waren voedend, het gaf me het gevoel goed bezig te zijn. Het werkte als een soort drugs aan een junkie. Tot dat ik op het punt kwam dat ik zo weinig at, dat de vijf trainingen en een wedstrijd per week onverantwoord werden. Ik kon niet beloven goed voor mijn lijf te zorgen, zoals een topsporter zou moeten en het hockeyen werd voor mij stopgezet.

Toen ging het hard bergafwaarts, de enige reden waarom ik daarvoor nog enigszins at was voor hockey, dus waarom nu veel eten? Ik ging minder en minder eten, verzoop mezelf in de cardio en de kilo’s vlogen eraf. Op dat moment ging het echt slecht. Eten was voor mij een absolute angst en sporten een must. Er zijn rustig dagen geweest dat ik niet verder dan wat yoghurt en een appel kwam en toch rustig twee uur cardio deed.

Heel snel werd er aan de bel getrokken door mijn broer, ouders en vriendinnen, dit kon niet langer doorgaan. Nee, en dat wilde ik ook niet. Op dat moment ben ik hulp gaan zoeken bij Amarum, een instelling gespecialiseerd in eetstoornissen. Op het moment dat ik daar begon aan de drie daagse behandeling woog ik nog 48 kg, daar waar 1,74cm lang ben. En ja, dat was confronterend, patiënt zijn, officieel een eetstoornis hebben. Haaruitval, niet ongesteld worden, pijn bij zitten en liggen, extreem moe en het altijd koud hebben. Hoe had ik het in godsnaam zover kunnen laten komen?

 

TIPJE met 100% niet goed, geld terug garantie!

vet verliezen banner

 

Een traject van beter worden begon en daarbij moest ik gaan aankomen, iets waar ik in het begin enorm tegen op keek. Maar ik wilde niets liever dan beter worden, hoe moeilijk ook, ergens zag ik dat dit niet oké was, niet gezond en zeker niet mooi. Het aankomen begon met stabiliseren van mijn gewicht, zorgen dat ik niet meer afviel en werken naar een normaal eetpatroon met drie maaltijden en tussendoortjes. Het daadwerkelijk aankomen zelf was zwaar, schijnbaar verbrandde mijn lichaam als een gek, waardoor mijn eetpatroon op een gegeven moment als volgt was om aan te kunnen komen:

  • Ontbijt: 4 boterhammen + glas volle chocomel;
  • Tussendoortje van min 500 kcal + nutri drink van 500kcl;
  • Lunch: vier boterhammen + glas volle chocomel;
  • Tussendoortje van min 500 kcal + nutri drink van 500kcl;
  • Avond eten met toetje;
  • Avondsnack + nutri drink van 500 kcal;

nutridrink

Heftig, maar op dat moment was het enige dat ik wilde beter worden, aankomen en gezond zijn. Veel momenten gehad dat ik niet meer wou, niet meer kon, pijn in mijn buik van het vele eten en misselijk door de nutri drankjes. Dat waren echt de momenten waarop ik de knop om moest zetten, realiseren waarvoor ik het deed, verstand op nul en doen! Het traject was zwaar, het was honderd keer kei hard op je bek gaan, honderd en een keer opstaan en doorgaan. Naast mijn therapieën bleef ik gewoon parttime werken, sporten en afleiding bij vrienden en familie zoeken. Puur omdat ik een uitlaatklep nodig had, mijn gedachten kunnen verzetten en hoofd leegmaken. Ik wou niet fulltime patiënt zijn, maar gewoon een leven naast mijn therapieën blijven houden.

Na 30 weken zaten mijn therapieën erop en zat ik weer op een gezond gewicht. Dan sta je buiten en mag je het weer “alleen” gaan doen. Weer je eigen eetpatroon, sportschema en eigen leven. In het begin heb ik hier nog vaak mee geworsteld. Soms was ik nog te streng voor mezelf in dingen als het op eten of sporten aankwam. Langzaamaan heb ik dat afgeleerd, door mezelf af te vragen wat wil ik? Waar heb ik zin in?

En nu? Nu zijn we inmiddels drie jaar verder en ja, ik kan zeggen dat ik beter ben. Waarom ik dan nog zoveel sport en gezond eet? Ik sport minimaal vier keer in de week omdat het voor mij nog steeds een ultieme uitlaatklep is, ik vind het heerlijk om mijn hoofd leeg te maken en al mijn energie daar in de gym eruit te knallen. Eerst zou ik obsessief elke dag moeten sporten, maar ik kan nu ook genieten van een avondje op de bank en met de beentjes omhoog. Omdat ik graag sport, eet ik ook graag gezond. Ik merk dat ik me hier fitter en energierijker bij voel en mijn lichaam langer verzadigd blijft.

tess

Ik ga geen maaltijden afwegen of een tweede bord laten staan als ik merk dat ik nog trek heb. Ik voel me goed bij de balans die ik nu heb, wat voor mij ook betekend dat ik geniet van mijn wijntjes, taartjes en pizza’s. Ik heb op de harde manier geleerd hoe belangrijk het is om goed voor je lijf te zorgen, gezond eten, sporten en slapen.  Maar ik heb ook geleerd hoe belangrijk en fijn het is om op de leuke en mooie momenten in het leven niet meer te hoeven denken aan wat je eet en drinkt, maar daar juist flink op proost!

 

TIPJE met 100% niet goed, geld terug garantie!

vet verliezen banner

 

About The Author

Tess Brüning
Fit Dutchie Abroad!

25 jarige Makamba in Curaçao, waar ik woon en werk. Love to discover new food and new places. Work hard and be proud of what you achcieve!

8 Responses

  1. Moi

    Bedankt voor het delen van jouw verhaal. Ik heb op mn 16e ook een eetstoornis gehad die erop lijkt. Helaas zag men in mn omgeving en artsen dat niet. Ik ben gelukkig ervan hersteld en moest ook een volproppend dieet volgen. Vreselijk dat geprop. Het is fijn om te lezen dat je niet de enige bent die zoiets heeft meegemaakt. Hoewel ik het absoluut niemand toewens begrijp me aub niet verkeerd. Goed dat je ook ervan genezen bent meid! Iedereen heeft maar 1 lichaam en dat moet je met liefde behandelen. Dat we maar gezond mogen zijn en blijven! God bless. 🙂

    Reply
  2. Marlous

    Alsof ik mijn eigen verhaal lees! Zelfs de kleinste details herken ik me in. Bizar!

    Reply
  3. Naomi

    Heel herkenbaar, zelf ook anorexia gehad en heel toevallig, zelfde lengte en gewicht. Echter sloeg het bij mij daarna om naar overgewicht en zit ik nu 10 jaar later pas lekker in mijn vel. Nog steeds is het soms een struggle, ik zou willen dat ik al zo ver was als jij 🙂

    Reply
  4. Marijke

    Ontzettend knap hoe jij je eetstoornis hebt aangepakt. Ook een hele prestatie dat je nu ‘gewoon kan sporten’ zonder dat je misschien te ver gaat. Knap hoor!

    Reply
  5. Corinne

    Wauw, goed verhaal. Ik ben op dit moment op het punt dat mijn behandeling bijna start. Ik weeg nu ook 48 kilo met een lengte van 1,80m, dus hier moet ook zeker wat aan veranderen. Ik wil vooral weer kunnen gaan genieten van het leven en zou het super vinden wanneer ik straks op dezelfde manier met eten en sporten zou kunnen omgaan als jij!

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.