Van jongs af aan zit het er al in.. ofja beter gezegd; zit het er niet in. Ik heb namelijk totaal geen ritmegevoel. Toen ik nog een klein meisje was vond ik het heerlijk om dansjes in te studeren en deze vol trots te laten zien aan mijn familie. Achteraf kreeg ik van mijn mama te horen dat het een mooi dansje was, maar ik toch echt moest proberen op de maat te dansen. Mee klappen idem. Tijdens een concert ben ik altijd de enige die er volledig naast klapt, dus ik heb voor mezelf besloten om maar gewoon nooit meer mee te klappen tijdens een nummer. Niet omdat ik het niet leuk vind, puur omdat ik me alleen maar probeer te focussen op die irritante maat en dus helemaal niets meer van het liedje hoor.

fabulous-kid-arm-swing

Een tijdje geleden besloot ik een lesje body pump doen. De muziek ging aan en de warming up begon. Dacht ik. Niets bleek minder waar aangezien het hupsen van mijn ene op mijn andere been, het zwaaien met mijn armen en het rondjes draaien alleen maar heftiger begon te worden. Flinke warming-up dacht ik nog. Totdat ik in mijn sprong naar links, die eigenlijk naar rechts had gemoeten (dat krijg je als je links bent en dus altijd de verkeerde kant opgaat), kei hard tegen mijn buurvrouw aansprong. “Eh, sorry weet jij of dit de body pump les is?”. “Body pump?” zei ze proestend. “Hahah, nee joh dit is zumba!”.

Ah fijn, zumba. ZUMBA??? Alsof ik pas wakker schrok toen ik het in mijn hoofd een keer herhaalde. Ik heb namelijk door mijn jeugdtrauma afgezworen ooit nog mee te doen aan iets dat met dansen en ritme te maken heeft. Na mijn salsa lessen op de middelbare school, waar ik op heel wat voeten heb gestaan, heb ik maar gewoon geaccepteerd dat dansen nooit mijn ding zal worden.

Maar goed, ik was dus beland in een zumba les. Waar al mijn mede zumba’ers naar links gingen, ging ik naar rechts, waar zij naar voren sprongen, sprong ik naar achteren. En blijf zo maar doorgaan. Vooral als we onze armen en benen tegelijk moesten gebruiken, moest mijn buurvrouw uitwijken om niet weer een volle klap in haar gezicht te krijgen, want echt armen en benen tegelijk is helemaal error in mijn hoofd.

Helaas moet ik dus concluderen dat ik én geen ritmegevoel heb én mijn motoriek mij niet toestaat om gecompliceerde bewegingen te maken waarbij mijn hersenen mijn armen en benen tegelijk moeten aansturen én als klap op de vuurpijl ben ik dus ook nog eens linkshandig, waardoor ik áltijd net de verkeerde kant op spring als de rest van de groep. Zie je het voor je?

Ik hoor je denken; hoe heb je dit dan overleefd? Nou eigenlijk vet simpel. Gewoon op de grond gaan zitten met je handen voor je ogen en denken dat niemand je ziet. Werkte vroeger ook toch??

 

 

About The Author

Vera Lenssinck

Onlangs afgestudeerd aan de opleiding International Lifestyle Studies en gespecialiseerd in sport & bewegen. Nu met veel plezier werkzaam als brand coach voor Adidas en Reebok. I'll keep you posted about it!

6 Responses

  1. Pure Ilonca

    Heel herkenbaar Haha. Een vriendin ging een keer met mij mountainbiken als ik met haar zou gaan zumba’en. Eens en nooit weer!!

    Reply
  2. Marvin

    Ik doe nooit mee aan Zumba lessen, maar dansen vind ik hartstikke leuk! Gelukkig geen last van een gebrek aan ritmegevoel…

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.