Over-de-trap-conversaties, prachtig. Mijn moeder beneden, ik boven. Of ik die toiletrollen niet had zien staan? Tuurlijk had ik die gezien, het was gewoon niet in mij opgekomen een nieuwe rol op te hangen na het gebruiken van het laatste velletje.

Of ik voordat ik naar school ging, even de was kon opvouwen? Tuurlijk mam. Ooit eens een natte hond geroken? Gegarandeerd vergelijkbaar. Mijn moeder en ik hebben een jarenlange strijd gehad, gevoed door wederzijds onbegrip. In de ring: “Waarom doet ze het toch niet?”, tegenover een: “Waarom begrijpt ze mij toch niet?”. Een vechtsport die, zelfs voor een Dillewaard, nog onbekend is.

“Doe ik zo wel”, zei ik dan. Levensgevaarlijk, want van afstellen komt uitstellen. Mijn kamer werd na jaren smeken en de meest ludieke wanhoopspogingen, uiteindelijk opgegeven. Ik blij, nu restte mij slechts de taak het voor elkaar te krijgen de resterende huishoudelijke verantwoordelijken opgeschort te krijgen.

Ik lieg als ik zeg dat ik mijn onkunde nóóit heb afgeschoven op mijn ADHD, maar in 99% van de gevallen kon ik er niks aan doen. Ik vergat werkelijk álles. Frustrerend voor mijn nabije omgeving, maar het meest voor mijzelf. Ik voelde mijzelf zo onbegrepen. Ik kon geen logische verklaring opbrengen voor mijn gedrag. Ook het niet kunnen nemen van verantwoordelijkheden, deed mij twijfelen. Ik ben een dame? Die zijn toch zo netjes?

Het betreft overigens niet alleen huishoudelijke taken. Hoeveel handschoenen, mutsen, sjaals, zonnebrillen, paraplu’s en in mijn jongere jaren broodtrommeltjes ik wel niet ben kwijtgeraakt, of ergens heb laten liggen… Belangrijke brieven van school, die voor een week of vier veilig verborgen bleven in mijn tas, waardoor ik de schoolfotograaf mistte. Is wel weer eens wat anders, zo in je joggingpak.

Na mijn diagnose hebben mijn moeder en ik de strijdbijl kunnen begraven. Onze relatie is in optima forma verbeterd. Waarschijnlijk omdat ik het ouderlijk huis heb verlaten en zij ‘s ochtends niet meer achter de vuilniswagen aan hoeft te rennen, omdat ik die bak weer eens vergat buiten te zetten. Die kamer, dát blijft toch een issue. Gelukkig hebben creatieve mensen geen rommel, maar overal ideeën liggen. Dikke pluspunt voor ons, ADHD’ers.

 

 

About The Author

Tess Fluit
Columnist

Hi, ik ben Tess Fluit, 21 jaar oud en studente Media, Informatie & Communicatie (MIC). Daarnaast ben ik trendwatcher, columniste in spé en een basic-goeroe!

Leave a Reply

Your email address will not be published.